Prace nad filmem ukończono w kwietniu 2007 roku. Realizacja właściwego etapu produkcji zajęła około piętnastu miesięcy, jednak od pierwszych konceptów do zakończenia pracy nad filmem minęły dwa lata.

Paradoksalnie okazało się, że praca przy ośmiominutowym filmie, pochłonęła taki długi okres czasu.

Obraz powstał przy użyciu niekonwencjonalnej techniki realizacji filmów animowanych.

Całość bazuje na ręcznie wykonanych makietach, które zostały sfotografowane przy użyciu aparatu Nikon D70s.

Do ujęć ruchomych użyto systemu Motion Control, który umożliwia wielokrotnie powtarzanie tego samego ruchu

kamery przy idealnym zachowaniu jej trajektorii. Wykorzystanie tego systemu umożliwiło wykonanie poszczególnych ujęć w kilku różnych wariantach oświetlenia. Dzięki takiemu rozwiązaniu można było w dowolny sposób w komputerowej scenie zasymulować jej naturalne oświetlenie.

Do tak otrzymanego ?sfotografowanego? materiału, przy użyciu oprogramowania 3D do makiet dodano cyfrowe

postacie i elementy. Stworzenie w komputerze bogatej w detale scenografii byłoby bardzo skomplikowane, mozolne i w niektórych przypadkach prawdopodobnie nawet niemożliwe do wykonania. Ponad to oświetlenie i rendering takich szczegółowych scen wymagałoby ogromnej mocy obliczeniowej. Zastosowanie tej techniki, pozwoliło uniknąć tego problemu. Z drugiej strony manualna praca przy wykonaniu takich makiet była odskocznią od kilkunastu godzin spędzonych codziennie przy komputerze – wyjaśnia Marcin Kobylecki.

Przy tworzeniu ?Arki? w głównej mierze posłużono się programem Softimage XSI. Użyte zostały również takie programy jak 3ds Max, LightWave czy Modo, natomiast kompozycja została wykonana za pomocą After Effects oraz Digital Fusion.

Mój komentarz

Sam short widziałem już dwa lata temu kiedy to wskoczył wielkim boomem na polskie serwisy o grafice, jednak dopiero dziś (to chyba powód do wstydu) poznałem szczegóły samej produkcji. Na spotkaniu z Grzegorzem Jonkajtysem w PJWSTK miałem przyjemność po raz kolejny zobaczyć ten film. Znowu mnie zachwycił. Mimo, że Platige Image ‘lekko’ pomagało w produkcji, wyraźnie widać styl (zaobserwowany wcześniej między innymi w „Katedrze” czy „Sztuka spadania”), który Grzegorz Jonkajtys wyniósł z ich studia.
Oczy przecierałem ze zdumienia, gdy dowiedziałem się, że całe otoczenie (oprócz ostatnich scen) zostało oparte na makietach tworzonych z przeróżnych części. Tj. modele samolotów do sklejania, opakowania po produktach chemicznych czy pudełkach na żywność.


Można tylko pogratulować nagród i pozazdrościć pomysłów.

Obejrzyj teraz!






Wersja z polskimi napisami

W następnym wpisie zajmę się „The 3rd Letter” – najnowszym filmie Jonkajtysa, który mogliśmy zobaczyć na dzisiejszym spotkaniu.

Przeczytaj co innego

• The Third Letter
• The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore
• The Third Letter już online!
• Przyjmujemy krytykę na klatę
• Skhizein – 91 centymetrów od siebie